Zasady Osteopatii: 3. Ciało posiada mechanizmy samoleczenia i samoregulujacji.

Ludzie i zwierzęta posiadają szeroki wachlarz złożonych systemów samoleczenia. Jest to efekt setek milionów lat ewolucji, która na drodze doboru naturalnego, faworyzowała osobniki potrafiące przetrwać urazy i choroby infekcyjne.

Dobrze funkcjonujący organizm, pozostając w dynamicznej homeostazie, potrafi radzić sobie z wieloma czynnikami zaburzającymi jego zdrowie. Gdy skaleczymy się w palec, zwykle rana zagoi się sama. Z powszechnymi chorobami wirusowymi sprawny układ odpornościowy rozprawi się bez większych problemów i bez „zewnętrznej” pomocy. Codziennie wiele komórek nowotworowych jest skutecznie neutralizowanych przez mechanizmy naprawcze i ratunkowe. Rolą układu immunologicznego jest przecież przeszukiwanie organizmu i identyfikowanie komórek przednowotworowych oraz ich eliminacja.

Osteopaci postrzegają ciało człowieka jako zdolne do samoregulacji i samoleczenia, jednak zdają sobie sprawę z czynników wpływających negatywnie na oba te złożone procesy.

Jako przykład weźmiemy ostre zapalenie krtani, które w większości przypadków jest chorobą samoograniczającą. Mogą jednak zaistnieć przyczyny, które spowodują przekształcenie tego schorzenia w postać przewlekłą.

Przyczyny te dzielimy na wewnętrzne i zewnętrzne.

Zewnętrzne czynniki w przypadku zapalenia krtani to m.in: palenie tytoniu, brak odpowiedniego odpoczynku, przeciążanie strun głosowych, przebywanie w zanieczyszczonym środowisku, nadużywanie alkoholu (obniżanie odporności).

Każdy z tych czynników powinien być przez osteopatę zidentyfikowany i uświadomiony pacjentowi, aby mógł go świadomie usunąć i dzięki temu aktywnie uczestniczyć w procesie zdrowienia.

Wewętrzne czynniki to nieprawidłowości istniejące w organiźmie człowieka.

W przypadku okolicy krtani mogą to być ogranicznia wynikające ze zbytnio napiętych mięśni nad i podgnykowych, co może ograniczyć mechanizm pompy mięśniowej, utrudniając skuteczny drenaż żylny i limfatyczny błony śluzowej krtani.

D3F6D2DC-B2D5-43AF-88DA-9F7A1ABAAD0A

Zagłębiając się w bardzo lokalną anatomię, nie bez znaczenia będzie tu napięcie struktury więzadłowej łączącej kość gnykową z chrząstką tarczowatą, a więc błony tarczowognykowej. Przechodzą przez nią nerw krtaniowy górny i tętnica krtaniowa górna zaopatrujące dużą część krtani. Uwięźnięcie tych struktur może powodować zmniejszenie potencjału samoleczenia. Rolą osteopaty jest uelastycznienie tego więzadła i ,w konsekwencji, przywrócenie prawidłowego unaczynienia i unerwienia.

BDFAD193-2F20-49AA-A566-ED60DC669A0D

Istotna dla tej dysfunkcji jest także sprawność układu pokarmowego. Refluks żołądkowo-przełykowy moze być czynnikiem drażniącym śluzówkę krtani. Badanie i odpowiednio dopasowane techniki wisceralne mogą w tym przypadku okazać się pomocne.

Zapalenie krtani to lokalne schorzenie, jednak rozpatrując je globalnie można stwierdzić, że nie tylko miejscowe ograniczenia mogą mieć wpływ na szybkość  zdrowienia. Także ogólna sprawność organizmu ma wpływ na ten proces. Dlatego badanie pacjenta zawsze powinno obejmować całe jego ciało. Nawet pozornie odległa dysfunkcja może negatywnie wpływać na globalne funkcjonowanie układu nerwowego, krążeniowego czy odpornościowego, każdy z tych układów to niepodzielna całość, a ich sprawne funkcjonowanie jest kluczowe dla zachowania homeostazy.

To tylko kilka elementów układanki, która nazywamy zdrowiem. W rzeczywistości proces wnioskowania osteopatycznego może być o wiele bardziej złożony. Każdy pacjent to inny przypadek i należy do niego podchodzić indywidualnie, szukając związków przyczynowo-skutkowych w jego organizmie, a także poza nim.

Zasada uwzględniająca procesy samoleczenia i samoregulacji implikuje stwierdzenie często powtarzane przez osteopatów.

Osteopata nie leczy swojego pacjenta. To ciało człowieka posiada naturalną skłonność do zdrowienia, którą sprawny terapeuta potrafi pobudzić identyfikując i usuwając czynniki ją ograniczające.

mgr Tomasz Białek


BIBLIOGRAFIA:

1. Stone Caroline, Visceral and Obstetric Osteopathy, Elsevier, 2007

2.  Liem Torsten, Dobler Tobias, Techniki osteopatyczne, Elsevier Urban & Partner, Wrocław, 2011

3. Maria Zalesska-Kręcicka: Zarys otolaryngologii. Podręcznik dla studentów i lekarzy. Wrocław: Akademia Medyczna im. Piastów Śląskich, 2008

 

 

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: